Worteltje?

Vandaag las ik 2 Korintiërs 4. Boven het Bijbelgedeelte, vanaf vers 7, heeft men de kop “Het huidige leven en de toekomstige luister” geplaatst. Als ik Paulus zo hoor spreken dan raak ik altijd weer onder de indruk van wat Paulus en de zijnen meemaakten, maar daardoor niet van de wijs werden gebracht; voortdurend tegenslag, in levensgevaar verkeren, verwijten krijgen, gewantrouwd worden, nooit eens rust. En dan toch, telkens weer, tegen menselijk beter weten in, doorgaan…

Waar haalden ze de kracht vandaan? Al lezende stuitte ik op vers 13 en dat bleef hangen: 13 Er staat geschreven: ‘Ik bleef vertrouwen, daardoor kon ik spreken.’

Me too!, Waar staat dat dan?

M’n zoektocht in de Psalmen leverde de volgende stukjes tekst:

• Psalmen 35,28: Van uw gerechtigheid zal mijn tong spreken, van uw roem wil ik zingen, dag aan dag.
• Psalmen 39,4: Het brandde in mijn binnenste, bij mijn zuchten laaide een vuur op en mijn tong begon te spreken:
• Psalmen 40,6: Veel wonderen hebt u verricht, veel goeds voor ons besloten, HEER, mijn God. Niemand is te vergelijken met u! Wil ik erover spreken, ervan verhalen, het is te veel om op te sommen.
• Psalmen 71,16: Spreken zal ik over uw macht, HEER, mijn God, de rechtvaardigheid roemen van u alleen.
• Psalmen 71,24: Mijn tong zal heel de dag van uw gerechtigheid spreken: wie mijn ongeluk zoekt, zal te schande staan.
• Psalmen 75,10: Ik wil er altijd over spreken, erover zingen voor de God van Jakob:
• Psalmen 135,13: Uw naam, HEER, blijft in eeuwigheid, van u, HEER, zal men spreken, van geslacht op geslacht.

(Er zijn zoooveel mooie Psalmen)

Maar dit blijken, volgens een Bijbeluitlegger, niet de Psalm te zijn waarnaar Paulus verwijst, het moet zijn Psalm 116 vers 10. Een mooie Psalm hoor, maar de vertalingen zullen wel roet in het eten gegooid hebben, want de link tussen de verwijzing en dit vers leg ik niet direct: 10 Ik bleef vertrouwen, ook al zei ik: ‘Ik ben diep ongelukkig.’

Dit alles overwegende moest ik terugdenken aan een preek welke ik onlangs gehoord had over Kolossenzen 2, vanaf vers 6:  “Volg de weg van Christus Jezus, nu u hem als uw Heer aanvaard hebt. 7 Blijf in hem geworteld en gegrondvest, houd vast aan het geloof dat u geleerd is en wees vervuld van dankbaarheid.”

De strekking van de preek was:

Wil je meer van de Geest? Wil je een warme band met Christus? Wil je kunnen wandelen met God? Wil je vertrouwen, waardoor je kunt spreken? (2 Kor. 4 vers 13 )

De enige manier is je aan de voeten van Christus te nestelen. Christus is de levensader. Door Hem krijg je leven. Hij neemt al je lasten weg. Wanneer je Hem leert kennen, komen al je zonden bloot te liggen, je wilt niet anders meer dan dat Hij ze van je afneemt. En als je zo aan die Levensader ligt, komt er ruimte voor Zijn Geest. En daar mag je dan helemaal van vollopen, want Hij heeft meer dan genoeg Geest, meer dan genoeg Liefde voor iedereen.

Wortelen in Christus, meer hoeft niet…